احاديث معصومين (ع)
حكمت روزه
سُئِلَ الْحُسَيْنُ عليه‏ السلام: لِمَ افْتَرَضَ‏اللّه‏ُ عَزَّوَجّلَ عَلى عَبيدِهِ الصَّوْمَ؟ قالَ:لِيَجِدَ الْغَنىُّ مَسَّ الْجُوعِ فَيَعُودَ بِالْفَضْلِ عَلَى المَساكينَ؛ از امام حسين (عليه‏ السلام) سؤال شد: چرا خداوند روزه را بر بندگانش واجب كرد؟ امام (عليه‏ السلام) فرمودند: براى اينكه ثروتمند سختى گرسنگى را بچشد و در نتيجه از زيادى ثروتش به بيچارگان كمك كند. [موسوعة كلمات الامام الحسين عليه‏ السلام، ص 692، ح 759.]
وضعیت سایت
بازدیدکنندگان : 1869130
آمار بازدیدکنندگان
2231امروزmod_vvisit_counter
2560دیروزmod_vvisit_counter
10809این هفتهmod_vvisit_counter
12387هفته گذشتهmod_vvisit_counter
46221این ماهmod_vvisit_counter
76754ماه گذشتهmod_vvisit_counter
4368729کل بازدیدهاmod_vvisit_counter

بازدیدکنندگان: 92 مهمان حاضر
IP شما: 54.80.198.173
 , 
امروز: 31 خرداد 1397
صفحه اصلی درایه الحدیث اصطلاحات علم الحديث اثبات صدور حدیث(5)

جدیدترین مطالب

اثبات صدور حدیث(5)

میانگین امتیار کاربران: / 0
ضعیفعالی 

4ـ با این بررسی روشن گردید كه معیار در نقد حدیث، فقط شیوه سندی ـ رجالی نیست و ضابطه مرحوم احمدبن طاووس و علامه حلّی و گروهی از محقّقان اهل سنّت كه براساس آن، حدیث با چهار معیار: صحیح، حَسَن، موثّق و ضعیف ارزیابی می شد،صرفاً در بُعد «تصحیح سَنَد» معتبر خواهد بود، نه در اثبات صدور. پس نمی توان براساس معیارها و تعاریف متداولِ اصطلاحات، بسیاری از روایات را از حیّز انتفاع خارج كرد و یا به روایات اعتقادی، انسان شناسی، فلسفه اخلاق و عرفان نظری و... به دیده طفیلی عقل نظری نگریست و به احادیث اخلاقی، عبادی و روایات عرفان عملی نیز از باب قاعده تسامح در ادّله سنن، عمل كرد.
5ـ ما مدّعی نیستیم كه همه روایات برای همگان در حدّ اعجاز است و یا اینكه تنها راه نقد حدیث، شناسایی قرائن متنی و مضمونی است. درعوض، براین نكته واقفیم كه معصوم (ع) با همه مخاطبان، با یك سبك ـ از بُعد لفظی و معنوی ـ سخن نمی گوید. همچنین معتقدیم كه گفتار و كردار معصوم (ع) تجلّی شخصیّت متعالی اوست. از همین روی، كلامشان نور و فرمانشان مایه رشد است.اینك اگر كسی چنان توفیقی رفیقش شد كه با مكاشفه و با دیدن آثار و شنیدن گفتار، به قطعیّت صدور آنها پی ببرد، زهی توفیق! و نیز اگر براثر ممارست علمی، فنّی وسبك شناسی (نظیر ابن ابی الحدید) به توفیق اثبات صدور دست یافت، باز توفیق بزرگی است. ولی اگر دستش از هردو طریق كوتاه بود، یا حدیث (به خاطر همزبانی با مخاطب، یا به لحاظ محدودیّت موضوعی ـ چنانكه روایات فقهی غالباً این ویژگیها را دارند ـ) از تعالی تعبیر و مضمون عاری بود، بی شك اثبات صدور آن در شیوه «راوی شناسی و معرفت به طبقات رجال» منحصر خواهد بود.
عباس ايزدپناه - فصلنامه علوم حديث، ش4