احاديث معصومين (ع)
ترس از خدا
قالَ الاْمامُ الْحُسَيْن (عليه السلام): الْبُكاءُ مِنْ خَشْيَةِ الله نَجاتٌ مِنَ الّنارِ وَ قالَ: بُكاءُ الْعُيُونِ، وَ خَشْيَةُ الْقُلُوبِ مِنْ رَحْمَةِ اللهِ ؛ امام حسين (عليه السلام)فرمودند: گريان بودن به جهت ترس از ـ عذاب ـ خداوند، سبب نجات از آتش دوزخ خواهد بود و فرمودند: گريان بودن چشم و خشيت داشتن دل ها يكي از نشانه هاي رحمت الهي ـ براي بنده ـ است. مستدرك الوسائل، ج 11، ص 245، ح 12881
وضعیت سایت
بازدیدکنندگان : 1869133
آمار بازدیدکنندگان
2241امروزmod_vvisit_counter
2560دیروزmod_vvisit_counter
10819این هفتهmod_vvisit_counter
12387هفته گذشتهmod_vvisit_counter
46231این ماهmod_vvisit_counter
76754ماه گذشتهmod_vvisit_counter
4368739کل بازدیدهاmod_vvisit_counter

بازدیدکنندگان: 98 مهمان حاضر
IP شما: 54.80.198.173
 , 
امروز: 31 خرداد 1397
صفحه اصلی درایه الحدیث اصطلاحات علم الحديث اصطلاحات درون و برون حدیثی و کتابشناسی(3)

جدیدترین مطالب

اصطلاحات درون و برون حدیثی و کتابشناسی(3)

میانگین امتیار کاربران: / 0
ضعیفعالی 



مستدرك الوسائل محدث نوری، از جمله مستدركات، در میان عالمان شیعی است. «محدث عاملی»، اخباری را در وسائل نیاورده و از او فوت شده و نوری در كتاب مستدرك الوسائل روایات فوت شده را گرد آورده است. این مستدرك، دو چاپ دارد:
1. چاپ سنگی كه در سه جلد بزرگ رحلی است.
2. چاپ مؤسسه آل‌البیت، كه در هیجده جلد و خاتمه نیز در چند جلد به صورت زیبایی چاپ شده است.
البته محدث نوری نیز همه احادیثی را كه از محدث عاملی فوت شده، نیاورده و از ایشان نیز احادیثی فوت شده است؛ زیرا بسیاری از آثار فقهی و غیر فقهی در كتاب‌های فقهی و تفاسیر مثل مجمع‌البیان آمده است كه در مجامع روایی؛ مثل بحار، وسائل و مستدرك یافت نمی‌شود.
2-3-5- مسند
«مسند»، کتاب حدیثی است، که روایات در آن به ترتیب صحابه جمع آوری شده باشد؛ بدین معنا که روایات را بر اساس آخرین راوی که صحابی پیامبر[1] و یا صحابی ائمه ـ علیه السلام ـ است، (به صورت الفبایی یا غیر الفبایی) قرار داده باشند. جدید ترین مسندی كه به این سبك تألیف شده، السمند الجامع است.
یکی از ناموران معاصر علم الحدیث می نویسد: «اولین کسی که احادیث را بر اساس «مسند» جمع آوری کرد، «ابوداوود طیالسی» (متوفای 204 هـ . ق) است، که دیگران از وی پیروی کرده اند.»
بزرگترین مسانید، مسند امام «احمد بن حنبل» (متوفای 241 هـ . ق) و شامل بیش از سی هزار حدیث است.[2]
مسند (به فتح نون) اعتبارات سه گانه دارد:
1. إسناد، مصدر میمی است؛ مثل «مسند شهاب» و «مسند فردوس» که مراد، أسانید أحادیث آنهاست.
2. کتابی است که روایات صحابه در آن کرد آوری شده باشد؛ در این صورت اسم مفعول خواهد بود و از همین بخش است، أحادیثی كه به یكی از معصومان منتهی می‌شود؛ مثل مُسند امام موسی بن جعفر ـ علیه السلام ـ و به آن مسانید یا مساند گفته می‌شود.
3. حدیث مسند كه از اقسام حدیث مشترك خواهد بود.[3]
[1]. سیوطی، جلال الدین؛ تدریب الراوی، ج2، ص 154 ـ صبحی صالح؛ علوم الحدیث و مصطلحه، ص 40 ـ طباطبایی، سید کاظم؛ مسند نویسی در اسلام، ص80.
[2]. مدیر شانه چی، کاظم؛ درایه الحدیث، ص 28.
[3]. سیوطی، جلال الدین؛ تدریب الراوی، ج1، ص42 ـ مامقانی، محمدرضا؛ مستدركات مقباس الهدایه، ج5، ص23 ـ عتر، نورالدین؛ منهج النقد فی علوم الحدیث، ص350.
منبع : محمد حسن رباني - دانش دراية الحديث، ص35